Szwajcaria – Bellinzona

Na trasach, przecinających Europę, krajowych przewoźników jest wiele interesujących miast, które warto odwiedzić i zobaczyć. Zaletą turystyki indywidualnej jest to, że na piękne miejsca przeznacza się tyle czasu, ile uznaje się za potrzebne, by osiągnąć satysfakcję z wyjazdu. Zachęcamy do kupowania przejazdów w naszym biurze, rezerwowania miejsc noclegowych, poprzez popularne strony internetowe, i samodzielnego zwiedzania Europy.

Podróżując autobusami do Mediolanu (trasa NASW), możemy dotrzeć do miejscowości Bellinzona. Jest to miasto warte odwiedzenia, podobnie jak stolica Lombardii, Mediolan (więcej TU).

Bellinzona, stolica kantonu Ticino, uznawana jest za najbardziej włoskie z miast Szwajcarii. Najczęściej słyszy się rozmowy po włosku, także napisy na budynkach są w języku południowego sąsiada. Ozdobą stolicy są potężne budowle obronne oraz piękna starówka. W roku 2000 trzy bardzo dobrze zachowane zamki i mury obronne Bellinzony zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Zamki to grupa fortyfikacji wzniesionych w obrębie najstarszej części miasta. Pobudowane na wzniesieniach doliny, dostarczają silnych wrażeń miłośnikom starych budowli obronnych. Można z nich podziwiać również piękne, wysokie pasma alpejskie, a także siostrzane twierdze i niżej położoną miejscowość, pełną starych budynków, w tym piękną, renesansową katedrę.

Bellinzonie od dawna przypisywano ważną rolę. Znajduje się bowiem w pobliżu krzyżowania się kluczowych szlaków alpejskich, łączących północną i południową Europę, co czyniło ją ważnym centrum handlowym.

Castelgrande (Castello di San Michele lub Burg Unterwalden), to najstarszy i najpotężniejszy z zamków. Jego dwie wieże, Torre Nera (28 m) i Torre Bianca (27 m), dominują nad starówką Bellinzony. Kolejnym zamkiem, leżącym wyżej od Castelogrande, jest Castello Montebello, nazywany również Schwyz lub San Martino. Trzeci, położony najwyżej, to Sasso Corbaro. Zamki należą do najlepiej zachowanych średniowiecznych zamków w Szwajcarii.

Historia Castelgrande sięga antyku, panowania rzymskiego cesarza Oktawiana Augusta. Ten utalentowany przywódca, który znacząco poszerzył granice imperium, doskonale wiedział, że zdobyte przez niego Alpy są bramą dla plemion germańskich i galijskich. W celu sprawowania kontroli nad jedną z ważniejszych alpejskich przełęczy w I wieku p.n.e. została wzniesiona twierdza, którą Rzymianie umacniali i rozbudowywali. Pod koniec V wieku n.e. znajdująca się na wzgórzu, w dolinie rzeki Ticino, twierdza była już na tyle potężną i doskonale umocnioną budowlą, że mogła pomieścić do 1000 rycerzy. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego twierdza trafiała kolejno w ręce Ostrogotów, Longobardów i Bizantyjczyków. Pod koniec VIII wieku dolina rzeki Ticino, а więc i twierdza wraz z rozciągającym się wokół niej miastem, przeszła pod władzę Franków, którzy rozbudowali obiekty obronne i wznieśli nowe mury.

Zamek Castelgrande przez długi czas jako jedyny zapewniał ochronę miastu. Koniec XIII wieku jest początkiem historii kolejnej budowli obronnej, zamku Montebello, ostatniego azylu rodu Rusca po tym, jak w 1340 roku, po długotrwałym oblężeniu, Bellinzona została zdobyta przez Mediolańczyków. W epoce panowania książąt mediolańskich dwa istniejące już w Bellinzonie zamki zostały odnowione, umocnione i połączone z systemem miejskich murów obronnych.

Sasso Corbaro, zaprojektowany w 1479 roku, został zbudowany w południowo-wschodniej części Bellinzony na wzniesieniu, na którym dwa stulecia wcześniej znajdowała się wieża strażnicza. Sasso Corbaro, zwany również Zamkiem Górnym, w odróżnieniu od Castelgrande i Montebello, nie łączył się z murem miejskim.

Na początku wojen napoleońskich obiekty fortyfikacyjne Bellinzony okazały się przestarzałe, dysponowały nielicznym garnizonem oraz starymi działami. Twierdze utraciły więc swoje dawne znaczenie obronne i zaprzestano inwestowania w nie.

Twierdza Montebello pod koniec XIX w. stała się własnością rodziny Ghiringhelli i w latach 1902-10 została odbudowana. W drugiej połowie XX wieku wszystkie trzy twierdze Bellinzony zostały odrestaurowane, w trakcie przygotowań miasta do obchodów 150-lecia utworzenia kantonu.

Castelgrande umiejscowiony jest w centrum miasta, na skalnym wzniesieniu, na które można dostać się pieszo lub korzystając z bezpłatnej windy, znajdującej się u podnóża skały. Zamek dysponuje bardzo przestronnymi dziedzińcami, porośniętymi trawą, na której można urządzić piknik.

Do zamku Montebello dochodzi się wąską i krętą uliczką biegnącą po prawej stronie od kolegiaty świętych Piotra i Stefana. Z zamkowego terytorium rozpościerają się wspaniałe widoki na zabytkowe miasto, alpejskie wzniesienia i dwa pozostałe zamki.

Z zamku Montebello można przejść do zamku Sasso Corbaro, który pod względem poziomu znajduje się najwyżej spośród wszystkich zamków Bellinzony.

DSCF6416

Bellinzona to jednak nie tylko zamki. Zaułki i uliczki, dwory, neoklasyczny budynek teatru i odrestaurowane kamienice opowiadają odwiedzającym bogatą historię lombardzkiego miasta. W jego uliczkach ukryły się bogato zdobione domy patrycjuszy i piękne kościoły. Za fasadą średniowiecznego uroku skrywa się miejsce tętniące życiem. Liczne butiki i kawiarnie są pełne turystów, spragnionych miejsc pięknych, ale nie tak głośnych, jak bardziej znane miasta Europy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s