Cerkwie i Monastyry

Północne regiony Rumunii pełne są tzw. malowanych cerkwi, wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Występują tam także kościoły warowne, które częściej można spotkać w Siedmiogrodzie. Powstanie wielu budowli sakralnych wiąże się ze Stefanem Wielkim (1457–1504), jednym z najsilniejszych hospodarów mołdawskich, zwanym również Stefanem III Mołdawskim. Podczas swojego panowania przeobraził Mołdawię w silny organizm państwowy, utrzymując niepodległość wbrew interesom i ambicjom Królestwa Węgier, Królestwa Polskiego oraz Imperium Osmańskiego, dążących do jej podporządkowania. Rumuńska Prawosławna Cerkiew, za życie według zasad ewangelii oraz walkę przeciwko Turkom ogłosiła go świętym.

Cerkwie w północnej Rumunii są niewielkie i podczas nabożeństw mogły pomieścić w środku jedynie duchownych i lepiej urodzonych. Malowidła wewnętrzne świątyń są piękne i bogate, choć zniszczone od dymu świec, i tworzą wraz z ikonostasem niesamowite wrażenie. Jednak to, co odróżnia niektóre cerkwie bukowińskie od pozostałych w prawosławnym świecie i stanowi o ich wyjątkowości, znajduje się na zewnątrz. Malowidła na ścianach zewnętrznych powstały głównie w XVI wieku a ich znacząca część przetrwała do dziś. Zwłaszcza te na ścianach zachodnich i południowych. Barwy w wielu miejscach zachowały swoje pierwotne nasycenie.

Bârsana

Bârsana to duża wioska w dolinie Izy, w regionie Maramuresz. W miejscowości znajduje się zespół klasztorny z typową dla tego regionu drewnianą architekturą, charakterystyczną bramą oraz cerkwią ze strzelistą wieżą. Bardzo malutka, drewniana cerkiew jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Trafiła tam w roku 1999 wraz z siedmioma innymi drewnianymi cerkwiami regionu. Pierwsza cerkiew, wchodząca w skład klasztoru, została zbudowana w roku 1720..

Cerkiew w Bârsanie, pod wezwaniem Dwunastu Apostołów, została zbudowany na planie prostokąta, później dobudowano otwarty portyk zdobiony arkadami, wspartymi na drewnianych kolumnach. Kryty gontem dwupoziomowy dach wieńczy strzelista wieża, która mierzy 56 metrów i jest najwyższą w regionie. Wnętrze świątyni zdobią kolorowe, dość dobrze zachowane malowidła na drewnie i płótnie. Budowniczowie świątyni nie użyli ani jednego gwoździa, stosowali tylko tradycyjne metody.
Po obaleniu reżimu Nicolae Ceauşescu, w roku 1994, w Bârsanie dobudowano nowe budynki klasztorne, w stylu starych, marmaroskich kościołów. Klasztor działa, żyje w nim 16 zakonnic. Na jego terenie urządzono muzeum etnograficzne. Na trzech kondygnacjach, w bardzo przyjemnych, drewnianych wnętrzach, można podziwiać stare ikony, dawne stroje i narzędzia.

 

Voronet

Klasztor Voronet to czołowy przykład tzw. malowanych klasztorów, jednocześnie warownych. Gotyckie cerkwie pokryte zewnętrzną polichromią stanowią ewenement na skalę światową. Jakość fresków narażonych przez wieki na kaprysy pogody jest doskonała, a kolory niezwykle żywe. Voronecki obfituje szczególnie w intensywny odcień koloru niebieskiego, który jest czasami nazywany błękitem z Voronet. Skład farby pozostaje do dnia dzisiejszego zagadką dla konserwatorów sztuki. Walory artystyczne tych malowideł to główny powód, dla którego cały kompleks wpisany został na listę UNESCO.

Monastyr Voronet, leżący niedaleko Suceavy w rumuńskiej Mołdawii, został zbudowany w 1488 roku na miejscu starej drewnianej cerkwi, zaledwie w 3 miesiące i 21 dni. Jego wewnętrzne i zewnętrzne ściany zdobią freski przedstawiające sceny biblijne. Klasztor jest nazywany Kaplicą Sykstyńską Wschodu ze względu na imponujące malowidła na zewnątrz i wewnątrz cerkwi.

Zewnętrzne freski, dodane w roku 1545, w sposób obrazowy przekazują niepiśmiennym wieśniakom moralne zapisy z Biblii. Były jedynym czytelnym modlitewnikiem

Voronet uchodzi na najpiękniejszy z malowanych monastyrów Mołdawii. Życie monastyczne zostało w nim przerwane w XVIII wieku, po tym jak Bukowinę podbili Habsburgowie. Zakonnice powróciły tu dopiero w 1991 roku.

Dragomirna

Dragomirna to mała wioska w północnej Rumunii, położona nad rzeką o tej samej nazwie, około 15 km w kierunku północnym od Suczawy. Na obrzeżach miejscowości stoi otoczony warownymi murami prawosławny żeński klasztor. Jego początki sięgają XVII wieku.

Główną budowlę monstyru stanowi konsekrowana w 1609 roku cerkiew Zesłania Ducha Świętego. Pod względem architektonicznym bardzo różni się od innych bukowińskich budowli sakralnych, charakteryzujących się strzelistymi wieżami. Oprócz oryginalnej bryły uwagę zwraca bogata ornamentyka sztukaterii ścian zewnętrznych. Na zewnątrz cała cerkiew, mniej więcej w połowie jej wysokości, jest opasana trzykrotnie splecionym sznurem, później często używanym w architekturze sakralnej ziem rumuńskich, symbolizującym jedność ludu i wiary. Wspaniale ozdobiona smukła wieża monastyru wznosi się nad cerkwią. Malowidła znajdują się tylko wewnątrz cerkwi.

Agapia

Klasztor Agapia jest jednym z najważniejszych klasztorów zakonnic prawosławnych w Rumunii. Powstał w latach 1641-1643, później rozbudowywany. Klasztor jest znany na całym świecie ze względu na malowidła wykonane w 1858 r. przez wielkiego rumuńskiego malarza Nicolae Grigorescu.

Przez stulecia klasztor Agapia cierpiał z powodu licznych kradzieży, pożarów i zniszczeń, ale zawsze był przebudowywany i wzmacniany.

Nicolae Grigorescu założył w klasztorze warsztat malarski i szkołę, w której swoje umiejętności mogły rozwijać zakonnice, mające zdolności artystyczne. Warsztat działa do dziś. Zakonnice wykorzystują go w celach komercyjnych, kopiując znane ikony, z których dochód zasila kasę klasztoru.

W obrębie murów klasztoru Agapia mieszka ponad 500 zakonnic, które pracują na polach, uprawiają ogrody warzywne, prowadzą piekarnie, szklarnie, malują ikony, splatają dywany i haftują. Efekty ich pracy trafiają na sprzedaż. Klasztor Agapia jest bardzo znany z wykładzin dywanowych i hafciarskich. Warsztat tekstylny produkuje przede wszystkim dywany na ścianę i dla celów religijnych.

W klasztorze znajduje się muzeum, ze starymi ikonami z XVI, XVII i XVIII w. Są tam też stare książki oraz rękopisy i dywany w stylu mołdawskim wykonane w warsztacie klasztornym.

Odwiedzając klasztor odczuwa się ogromny spokój. Piękne kwiaty, starannie przystrzyżone trawniki, obserwacja mieszkanek podczas malowania ikon, tkania dywanów i porządkowania obiektu wzmagają poczucie bycia w prawdziwej oazie duchowości.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s